Hiç bir haberi aldıktan sonra ne üzgün ne de mutlu olmayı net yaşayamadığınız bir an oldu mu?
Benim oldu.
Başkası icin çok güzel olan bir haberi duyduğumda olması gerekenin o olduğunu biliyordum ama yine de içimde üzüntü kırıntıları kol gezip yüreğimi parçalamak için can atıyordu.
Dur diyordum, olması gereken oldu sevinmelisin. İyi ki oldu.
Ama diğer yanım da itiraz ediyordu.
Sevdiğinizin sevinci evet sizin de sevincinizdir ama bazen kırıcıdır işte tarif edemezsiniz. İçiniz burkulur ama yine de belli edemezsiniz çünkü olmasaydı daha kırıcıydı.
Uzak kalmak, dokunamamak, sarılamamak, gözlerine bakamamak, kokusunu içine çekememek...
Hiçbiri artik olamayacak şeyler mesela.
Aynı gökyüzünün altında aynı yıldızlara bakmak avuntu belki ama yetmez ki insana.
Hayatta istediğin sonuçlar için bazı riskleri göze alabilmek gerekli derler, öyle. Fedakarlık yoksa zafer de yok.