Hep bir yola çıkıyoruz,planlar,programlar yapıyoruz. Evdeki hesap çarşıya uymadiginda başkalarına kızıyoruz,bazen kapıları kapatıyor,kendimizi hapsediyoruz, önümüzdeki duvarı hissediyor ama bir türlü onu yikamiyoruz. Bazen olanlara kötü talip deyip geçiyoruz. Kendi trajik hikayenizi tekrarlamak zorunda kalıyoruz.
Daha sonra nasılsa daha iyisi alınsın diye... Zaten ne oradayken ne de daha önce hiçbir şey kalıcı görülmemiş ve sonunda hayatın neredeyse tümü,maalesef hep daha sonra nasılsa daha iyisi yaşansın diye ertelenip duran bir sey olmuştu.