Pelin Celiloğlu
@Pelinceli
İyilik bu toprakları terk etti.
Bir kez olsun nerede olduğunu ve neden gittiğini sormadı; o da hiç anlatmadı. Galiba bazı öykülerin anlatılması gerekmiyor.
Gözyaşlarımı özgür bıraktım; dizlerimin üzerinde öne arkaya sallanarak ağladım, ağladım.
Kafasından neler geçtiğini çoğu zaman kesinlikle bilemediğim bu çocuk nasıl oluyor da beni açık bir kitap gibi okuyabiliyordu ?
Bugün bile,Hasan gibi söylediği her sözü inanarak,içtenlikle söyleyen insanların gözlerinin içine bakmakta zorlanırım.