Pelin KILIÇ
@Pellll
Umulmadık anda şahane bir şiir sıkışıyordu sözlerin arasına. Edebiyat hep vardı. Türküler hep yaralı, hep iç sızlatan türdendi. Efkârlı insanların, sanki birbirleri olmazsa kendilerini yalnız, yapayalnız ve kimliksiz hissedecekleri için sığındıkları bir dükkandı burası. Yok yok, kaybedenler kulübü değil, bildiğiniz bir cumhuriyet. Şiirin özgür kılındığı, küfürlerin Can Yücel'ce edildiği, Deniz'lerin fotoğrafının başköşede yer aldığı bir cumhuriyet!
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Tüm gözlerin onu gördüğünü düşündü. Ne tam itirazcı biriydi, ne de uyumlu ve teslimiyetçi... En kötüsüydü işte. Arada kalandı o. Hem bu tuhaf kalabalığa aitti ruhu, hem de tamamen dışındaydı.
İşte ölüm böyle beklenir. Çarpışan arabalarda kahkaha atarak oyuna falan çocuğun, sürenin dolduğunu bildiren zili işitmesi gibi! En zevkli filmin, bernat biçimde sonlanması gibi!
Ölümü düşünmek bir rüya görmek gibi desek yeridir. Bir dize kurmak gibi! Bildiğimiz yaşantıya ait değil, ama yine de tastamam göbeğinde yaşamın!