İlayda Taşçı
@Pentanthera
Biri benimle konuşsa zaman var olurdu, bana söyleyeceklerinim bir başı ve sonu olurdu, yanıt verdiğim an bir sonraki sözleri oluştururdu. En ufak sohbet zamanı doğurur. Belki bu satırları yazarak ben de zamanı yaratmaya çalıştım: Yazmaya başladım, kağıtları doldurdum, istifledim ancak kimse okumadığından hâlâ "yok"um. Bu kağıtları muhtemelen hiç gelmeyecek bir okuru düşünerek oluşturdum; hayatıma yön veren gizemli olaylardan sağ kurtulan bir insanlık olduğundan emin bile değilim. Ama olur da gelirse bu sayfaları okuyacak ve zihninde bir zamanım olacak. Düşüncelerim onda yaşayacak; o ve ben karışarak yaşayacağız, bu yeni varlık benden ibaret olmayacak çünkü öleceğim ama ondan da ibaret olmayacak çünkü hikayem onun zihnine ekleneceğinden okumaya başlamadan önceki kişi olmayacak. Yüzyıllar ardından bin yıllar geçip de kimse gelmezse ve artık Dünya olduğuna inanmayı kestiğim bu gezegen var olmadığında gerçekten ölmüş olacağım. Elyazımla dolu bu kağıtlar şu masanın üzerinde durduğu sürece birinin zihninde var olabilirim. Sonra hepsi silinecek, güneşler sönecek ve evren gibi ben de yok olacağım.
Reklam
