Mo Ran, sırf onun kalp atışlarını tekrar duymak için kendi göğsünü açıp Chu Wanning'e kalbini vermek istiyordu. Sırf yüzünde tekrar renk görmek için kendi kanını akıtıp Chu Wanning'in damarlarını doldurmak istiyordu.
Bir an geminin güvertesinde duran o eski genci görür gibi oldu.
O kadar yakın, bir o kadar uzak; o kadar tanıdık, bir o kadar yabancı.
Sırtı deniz rüzgârına dönük, siyah cüppesi omuzlarında, belinde bandajlar, alnında eğri bir kurdeleyle…
Alaycı bir gülümsemeyle baktı ve mırıldandı
“Seni gerçekten öldüreceğim”
Yüzünde korkularla,
içinde çığlıklarla,
Kalbinde simsiyahlar
Nereye gidiyorsun?
Hep bu şarkılarla, kıymetsiz dualarla
Utanmaz bir yağmurla, yine mi gidiyorsun? 🎵