Kollarını kavuşturmuş, dirseklerini kavrayarak oturuyordu..uzun, ince parmakları buz gibi soğuk kumaştan yapılmış kollarını sıkıca kavramıştı.
Chu Wanning korktuğunda bile başkalarına değil, kendine sarılıyordu.
Bu adam, devasa bir ağaç olmaya alışkındı, başkalarına güvenmeye alışık değildi.
Chu Wanning'i rahat ve huzurlu hissettirebilmek için tek yapabileceği, onun yanında kalmak ve onunla birlikte durmaktı.