Onda tuhaf bir yetenek vardı. Mutlu olduğunda gülümsemesinin sıcaklığı, çevresindekilere tatlı bir bahar esintisi gibi yayılırdı. Üzgün olduğunda ise o esinti, buz gibi bir kış yağmuruna dönüşürdü.
Mo Xi: sana gerçeği söyleyeyim. Yarın olabilir, gelecek yıl olabilir, ama sonunda öleceksin. Ne yaparsan yap, yeniden başlama şansı asla kazanamayacaksın.
Gu Mang:Yarın ölürsem, bir gün boyunca iyi bir insan olmuş olacağım. Gelecek yıl ölürsem, bir yıl boyunca iyi bir insan olmuş olacağım. Bu, yapabileceğim son şey.