Aydın Gedikli
@Peymaane
Kendi halinde yazan, memur olmak için çalışan, baba olmayı çok isteyen ancak yaşama hevesi insanlık tarafından elinden alınan bir insanım.
İnsan vatanından uzak kaldığında ah ederek inler. Tıpkı kamış mülkinden koparılıp bozkırda Ah eden ney gibi. Vatanım vatanım… Korkuyorlarmış ölümden peh! Korkulur mu ölümden vatanı özlemedin mi ya hû…
Reklam
Oğuz Yalnızlığını Anlatıyor1000Kitap
Sabahları uyandığımda yataktan aşağıya inmekle başlıyor zorluklarla yaşamım. Güne güzel bir buse veya ''Hayatım kahvaltın hazır'' cümlesiyle uyanmak hayal artık bana. Aslında hayal bile değil sadece ulaşılması güç olan bir menzil... Hayallerinde hiyerarşileri olması gerektiğini söylerdi üstadım hep. İlk önce olacakları sonra olmalıları, daha sonra inşallah olurları hayal etmelisin derdi. Ben bu yaşıma kadar daha olacaklar hayalini dahi başaramadım. Geçenlerde kitaplıktan bir kitap alıp okuduğumda şöyle diyordu ''Hasret kaldım Türkçe konuşmaya'' bu hikâyenin devamında yok Arap çöllerindeymiş de falan filan… Peki ya ben, ben ne yaptım? Artık cümle kuramamaktan Türkçem zayıfladı. Ayda yılda bir tanıdık gördüğümde nasıl girizgah yapılır bilmiyorum. Elim ayağıma dolaşıyor. Kalbim küt küt atıyor. Yalnızım işte anlıyor musun yalnızım! Kuş da geçiyor yolumdan kervanda... Su kadar yakışıklıyım, yeni dökülmüş asfalt gibi yolum. Çıkıyorum çarşıya bakıyorum her yerde insan, oturuyorum bir kafeye, kaldırıyorum kafamı her yerde kuşlar, bakıyorum çevreme insan insan insan, nedir bu kalabalık içinde yalnızlık? bir ben miyim garip? Beni yalnızlık girdabına sokandan ve bu kelimeden şikayetçiyim.
Oğuz, sevgilinin tasvirini yapıyor.1000Kitap
Herkeste olan kirpikler onda bir farklı tezahür etmişti sanki. Onun kirpikleri birbirine değdiğinde iki ayrı ülkenin muhafızları gibi savaşıyor sulh içinse gözlerini açması yeterli oluyordu. Onun gözlerinde anlamını bilmediğim kelimeler dolaşıyordu. O kadar çok gezmiş olacak ki onu gören yabancıların hepsi gözlerine bakarak iltifat etmişlerdi. Gözlerindeki bilmediğim kelimeleri ben buna yordum. Biraz abarttığımı düşüneceksin ancak benim onun güzelliğine hayranlığımı anlatacak bir kelime tasvirini bulamıyorum. İnanır mısın A. onu gördüğümde sanki masallarda anlatılan gül bahçesindeki bir kelebek gibi hissettim kendimi. Nereye bakarsam renkli nereye bakarsam manzara... Birini anlatsam diğerine haksızlık etmiş olacağım anlayacağın. Gece kafamı yastığa koyup onun cemalinin hayaliyle uyurken Allah'ın lutfu olacak ki onu rüyamda gördüm. Bilmediğim karanlık bir dehlizin içerisindeydim. Dehlizin birbirine karşılıklı kapıları vardı. En uçtaki sağ tarafta bir beyazlık gördüm. Gerçi ondan başka bir şeyi de gözlerimi kısmadan göremiyordum. Hızla oraya doğru gittiğimde 5 kişi önlerinde bir kalem bir kağıt bulunan yuvarlak bir şekilde tertip edilmiş masaya oturmuşlardı. Beni görmemeleri için kapının arkasında gizlice izliyordum onları. Biraz kulak misafiri olduktan sonra anladım ki bir yarışma düzenliyorlardı. İçlerinden en yaşlı olanını hakem tayin etmişlerdi. Biraz daha dikkatlice bakmak için yanlarına sokuldum. Her biri bir fotoğrafa bakıyor, gördükleri kişinin güzellik unsurlarını en iyi tasvir edecek şiirler yazmaya çalışıyorlardı. Ancak fotoğrafı gören kişi tabiri caizce kendinden geçiyor, mest oluyordu. Merak ettim o fotoğrafta kimin resmi var diye. Bir yolunu bulup iyice yaklaşınca fotoğrafı gördüğüm an kafamdan kaynar sular dökülmüş, istemsizce benim sevdiğim o diye
Bir insan sevdiğiyle sohbet ederken şu cümleleri kurabilmeli -anlatacağı olayların onun için çok geride kaldığını şimdiki benliğinin bir parçası olmadığını” söyleyecek şeyler yaşamalı aksi taktirde bunu söyleyecek başka bir sevdiği olacaktır.
Reklam