Pınar Ozan
@Pinar_Ozan
130 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Bu kitap pandeminin başında çıkmıştı. Yıllardır listemdeydi, okuması bugüneymiş.
Sarmaşık, Yekta Kopan'ın babası Lütfi Kopan öldükten sonra yazdığı Bir De Baktım Yoksun adlı kitabındaki ilk öyküsünün,Sarmaşık'ın çizgi romana dönüşmüş hali. Konusu ise baba-oğul çatışmasının uzlaşıya dönüşüm süreci. Yekta Kopan babasıyla yaşadığı kuşak çatışmasını, kişilik uyuşmazlıklarını, babasının ölümüne verdiği tepkiyi bu hikâyeyle anlatmış. Çizgilerle bunu görselleştirense Levent Gönenç. Yekta Kopan'ın ilkokuldan beri arkadaşı, eskimeyen dostu;hukuk profesörü,ama çizmekten vazgeçmeyen biri.Onda da Yekta Kopan'a benzeyen durumlar var. Babalar malum benzer mizaçta ve O'nun da babası vefat etmiş. Bir gün Yekta Kopan'a bu öyküyü çizgi roman haline getirmek istiyor ve Yekta Kopan da izin verince önümüze bu güzel kitap çıkıyor.
Okumanızı tavsiye ederim. Bir saatten az bir sürede bitecek güzel bir çizgi roman sizi bekliyor. Tavsiyemdir
Reklam
Romain Gary ya da mahlasıyla Emile Ajar'in Onca Yoksulluk Varken adlı kitabından sonra okuduğum ikinci kitabı Uçurtmalar. İkinci Dünya Savaşı'nda öncesiyle kitap başlıyor, savaş ve savaşın bitimiyle kitap son buluyor.
Ambroise Fleury postacı aynı zamanda Uçurtma Müzesi'nin sahibi,vicdani retçi,savaşta dahi çeşit çeşit uçurtmalar yapıp savaşa meydan okuyan, çevre tarafından biraz kaçık olarak bilinen biri.
Ludo, babası Birinci Dünya Savaşı'nda ölen, ardından annesi de ölünce amcası Ambroise Fleury tarafından büyütülen biri. Lila'ya aşık, sayılara tutkun, bir savaş direnişçisi. O da amcası gibi toplum tarafından kaçık gözüyle bakılan biri.
Marcellin Duprat, Clos Joli'nin sahibi üç yıldızlı ünlü Fransız şefi. Öyle bir şef ki savaş esnasında millet salgamla beslenirken herkese inat ünlü Fransız yemeklerini yeri geldiğinde işgalci Almanlar'a bile o özel yemeklerden yapıp "Her şey bittiğinde Fransız yemekleri ve Clos Joli akılda kalacak" deyip bir yandan da Almanlar'dan rahatsız olan biri.
Lila, Polonyalı zengin bir ailenin kızı. Biraz şımarık, biraz da geleceğini kurma konusunda kararsız, yeri geldiğinde de hayata geçirmede yetersiz.
Kitabı çok sevdim. Yazar bu savaşı 1940'larda Hava Kuvvetleri'ne katılıp yaşadıgı için Uçurtmalar kitabının yarısından sonra yazarın savaş ile ilgili yaşadıklarını hissettiklerini çok daha iyi okuyucuya hissettiriyor. Tavsiye ederim
Kitabım bitti. Az sayfaydı ama zorladı. Dikkat gerektiren bir eser. Beden ve kafa olarak yorgunken ben odaklanamadim. Monolog şeklinde ilerliyor.Ana kahramanın adı verilmiyor. Ama Pekin'de matematik okumuş bir Uygur. Ardından Ürümçi'ye çalışmak için gidiyor. Çalıştığı yerde dışlanıyor. Bunu hemen fark ediyor. Sahip olduğu tek şey çalıştığı yerdeki masasındaki çekmecesi. Masa 11 yıl önce ayrılan kişiye ait denerek yerleşmesi istenmiyor.Kalacak yer de verilmiyor. Maaşından çeşitli sebeplerle kesintiler yapılıyor. Adım adım ötekilestiriliyor.
Baş kahramanın sayılarla özel bir ilişkisi var. Sayılarla hayat arasında çok farklı bağlantılar kuruyor (saçma diyeceğimiz türden). Kendini bu sayılarla bir de arka sokaklardaki bir kapı numarasını "sisli" bir havada arıyor. Bu arayış kötü bir rüyadaymis gibi anlatılıyor. İçinde bulunduğu ortamda bu adresle ilgili insanlara soru soramiyor.Sorsa bile ya tersleniyor ya da yanitlamadan insanlar kaçıyor. Sis çok yoğun bir şekilde anlatılmış.Öyle ki okurken daralmanıza,"e hadi ne olacaksa olsun" demenize sebep oluyor. Sonra bir bakmışsınız bu sisli havada bir koku, bir ses, bir suret bir anda geçmişten bir anıyı gencin aklına getiriyor. Bu da insana bir iç burkulması, bir duygusallık yaşatıyor. Aslında her detayın kitapta bir açıklaması var. Kitabın sonunda bunu anlıyorsunuz ama bitene kadar da...siz bitiyorsunuz
Kitapta bir de insanların tahammülsüzlüğü,gaddarligi,şiddete meyilliğì, kendinden güçsüzü dışlaması "Bu, böyle oldu.Bana bunu yaptılar da böyle hissettim." demeden anlatılmış. Okurken boğdu; alışık olmadığım bir tarz olduğu için sanırım.
Kitabı sevdim mi sevmedim mi ben bilemedim. Ama aşağıdaki alıntılar kitaptaki duygunun nokta atışı halı olduğu için en azından "bu alıntıları" kesin olarak sevdim diyebilirim
" Bilmediğim bu
Kitabı bitirdim. Harikaydı. Kıbrıs'tan Filistin'e uzanan bir hikaye. Hatice'nin Suların Sultanı'nin masalsı hikayesi. İnce, anlatımı güçlü, su gibi akan;Sularin Sultanı'nin içindeki duygusunu yazarın o kendine has özel anlatımıyla farklı kılan mükemmel bir kitaptı. Ülkü Demiray'in bu kitabını muhakkak okumalısınız
-Cümbezin Kızı duyulması istenmeyen sesleri duyurmak için yola çıktı. Sömürge siyasetine adım adım âlet edinilen adayı, tencerelerden kızlara kadar her şeyi sattıran yokluğu, çaresizliğe mahkûm edilişi dillendirdi.
-Sınırların önce gönüllere, dillere, selamlasmalara çekildiğini tarih anlatmaz. İnsanların göç ettiğini söyler de göçün gönülde açtığı yaraya işaret etmez.
-Sırayı şasan onca şey olurken sıralı anlatım beklemek de neyin nesi zaten!
-Gölgeler içinde yuvarlanıyorum;dil bağí çözülmüyor ki akıl bağı pusluyken, diyemiyorum.
-Sarildiklarimdan sürülmekten mi korktum Nenanne?
-Garip kuşları bile eğler masal, derdin. Benim kuşlarım da masalın sonunda kızların kurtuluşunu, devlerin yenilişini bekleyerek uysallasiyor.
Etienne Davodeu çizgi roman yazarı ve Richard Leroy ise bir şarap üreticisi. Etienne şarap ile ilgili bir şey bilmiyor, Richard da çizgi roman ile ilgili bir şey bilmiyor. Etienne, Richard'a yanında bir yıl çalışmaya gidiyor. Richard da Etienne ile beraber bu bir yılda çizgi roman ve yazarları, yayıncılık hayatıyla ilgili bir şeyler öğreniyor. İkisi de birbirinin alani ile ilgili kendini "cahil" olarak tanımlıyor.
Bu zaman diliminde benim hoşuma giden şey ikisi de çok sabırlı. Karşı tarafa uzmanlık alanı ile ilgili yerinde doğru sorular soruyor, bu alanlarda emek harcıyorlar. Gidilmesi gereken yerlere gidiyorlar ya da yapılması gerekeni yapiyorlar. Yazarlar, şarap üreticileri ile tanışıyorlar,konusuyorlar.Yeter ki karşı taraf bir şeyler öğrensin amaç. İki karakter de kitabın kapağında yazıldığı gibi bir yılın sonunda"karşılıklı bir aydınlanma" yaşıyor.
Kitapta çizgi roman kitaplarından, yazarlarindan,çizgi roman fuarlarindan;bagcilikta, budama, toprak sürme, gübreleme, hasat, toprakta olması gereken detaylar,şarap yapımı ile ilgili birçok detaydan bahsediliyor.
Kitabın diline gelirsek Etienne ve Richard konuşmalarında tatlı bir mizah var. Bu mizahla, görseller ve bilgiler birleşince okur da bilgi sahibi oluyor.Cahiller'in bize artısı da burada. (Etienne gerçekten çok güzel çiziyor. )
Okuduğum kitaplardan Maus'u, Küçük Prens'in çizgi romanlarından Cahiller'de bahsedilmesi çok hoşuma gitti.
Dememe gerek var mi bilmiyorum. Bu kitaptan çizgi roman kitabı alışveriş listesi oluşturdum
Ben bu kitabı çok sevdim. İyi çizgi roman deyince aklıma artık Cahiller ve Maus İlk başta; ardından da Martin Eden, Persepolis, Sıradan Zaferler gelecek. Tavsiye ederim
Reklam