Yaren Pınarlar
@Pinaryaren
Benim gibi içi ölmüş bir insanın ansızın yeniden çiçeklenişini,damarlarımda kanın kızıl ve huzursuz akışını,duyguların bu sıcaklıkla ağır ağır uyanışını ve tatlı ya da buruk bilinmeyen bir meyve gibi olgunlaştığımı hissettim.
Ah,canlılığım her zaman vardı elbette,sadece yaşamaya cesaret edememiştim,kendimi boğazlamış ve kendimden gizlemiştim;fakat şimdi bütün o baskı altında ki güç patlamıştı,yaşam denen o zenginlik,o tarifsiz kudret bana galip gelmişti.
Gülerek,sohbet ederek dalgalanan bir insan kalabalığının ortasında ben kendi kendimi arıyordum,içimdeki o yitik insanı arıyordum...
...bir ayna gibi bana kendimi yansıtmalarından sıkılıyordum.
...hiçbir çaba harcamadan kanatlanmış gibi bir yerden bir yere taşındığımı hissetmek hoş bir duyguydu.