Pirbey Mirvan Çelik
@Pirbey_mirvan
Bazı şeyler saklı kalmalı
Şair
Şiirler bizzat şahsıma aittir.
Lise
7 okur puanı
Ekim 2024 tarihinde katıldı
Biz Yaşamdık
Biz zamandık aslında
Bulduk birbirimizi, sevdik
Çarkları çevirdik hayasızca
Yaşadık hem de dolu dizgin
Kırdık zincirleri
Yaşamı öldürdük, sessiz sakin
Biz umuttuk aslında
Yarın dedik ya da öbür gün
Bundan sonra dedik
Kaderimizi bilmeden sözler verdik
Ve Tanrı'dan gerçekleşsin istedik
Yarınları bekledik, bugünlerin hasretiyle
Biz bir günahtık hayatta
Yarın da hayat var sandık, yaşamın arsızlığıyla
Biz renklerdik aslında
Saçlarının kahvesiyle toprağı var ettim
Mavi gözleriyle denizleri
Sarı teniyle çölleri savurdum denize
Aldı siyahlığımı, koydu ömrüne
Aşkın ateşinin kızıllığıyla
Yaktık hayatımızı
Küller denizlere savrulunca
Biz tutsaktık aslında
Gözlerimizde tutuk takvimleri
Yuva belirledik sıcak tenleri
Reklam
Derler ki, müzik güzelse, verdiği tat bütün duygulara ayak uydurur. Mutlu insan melodilerde mutluluğu, hüzünlü insan hüznü bulur.
— 
Fyodor Dostoyevski
Fyodor DostoyevskiÖlü Çocuklar Coğrafyası1000Kitap
Hayat olanaksız,
ölüm duraksız;
haykırıyor toprağa:
“Al onu koynuna.”
Burada konuşmayın,
kimse sizi duyamaz.
Susun, ağlamayın;
ölüler ağlamaz.
Gittiler, gittiler…
Duyulsun: bittiler.
Yaşama melek olarak gelenler
dün akşam öldüler.
Oynamaları gerekirdi,
ölmeleri değil.
Niye mezarında gelinlikler?
Onlar yaşamadı ki evlensinler.
Hayır, yapmayın,
onlara bunu yaşatmayın.
Ruhlarını rahat bırakın; ağlayın, susmayın.
Burası ölü çocuklar coğrafyası.
Kan var, vahşet var…
Bir adam öldürmüş bir kadını,
çıkmış mahkemeye: “Ben yapmadım, anam.”
Giymiş takım; cezasına indirim var.
Doydu toprak, doydu;
bastığınızla geçmeyin.
Ağlayın, indirgemeyin;
burası ölü kadınlar toprağı.
Ölüler ağlayamaz,
yaşamamışlar anlatamaz.
Dostoyevski, Suç ve Ceza kitabında:
“Herkesin, gidebileceği bir yeri olmalı” der ve ekler:
“Çünkü öyle bir an olur ki, insanın mutlaka bir yere gitmesi gerekir.”
4.321000Kitap
Ah, bugün dışarı çıkardılar.
Hava çok güzel;
güneşli, tatlı bir meltem esiyor.
Bir banka oturdum.
İlk defa kızmadılar,
onlar söylemeden nefes aldığıma kızanlar
buna kızmadılar.
Hayret ettim.
O anda tenime ışık vurdu,
ne çok özlediğimi fark ettim
güneşi ve gökyüzünü.
Dört dakika otuz iki saniye sonra
—evet, saydım—
tam dört dakika otuz iki saniye sonra
içeri aldılar,
sürüklediler ardlarından.
Yine o izbe koridor,
o kanlı duvarlar…
Kapılar kapandı.
Kapının ardında bırakmıştım dünyayı.
Sessizliğin rüzgârı aldı
tatlı meltemin yerini;
zifiri bir karanlık
ışığın yerini.
Sonra o odaya götürdüler,
o karanlık, izbe, soğuk, iğrenç odaya.
Yemek istedim, getirdiler;
attılar günlerce aç kaldığım odaya.
Ben hasta bir adamım, umursamadıkları;
ölmeden önce hatırlayacakları.
Reklam