Geçtiğimiz yollarda kaybettiklerimizin bize en büyük kötülüğü kendilerini tekrar tekrar hatırlatmalarıdır.Bir kere kaybetmekle kurtulamadığımız şeylerdir.Yoklukları hayatımızdaki varlıkları haline gelir.Hep ama hep hatırlarız.Ne biçim kaybetmektir bu ?
Suçlanmaktan sıkıldım.Polisler beraat eder,medya patronları dışarı çıkar,bankaların borcunu devlet üstlenir,her şey unutulur gider.Unutma Türkiye unutkanlıkla ayakta kalıyor,başka bir şeyle değil.
Her şey gibi adalet de alınıp satılıyor.Ne sanıyorlar,o büyük ve saygın hukuk kuruluşları farklı mı çalışıyor sanki,bizim hünerimiz,adalet denen bu komediyi kitabına uydurmak yanlızca.