Cok yakin bir dostumu kaybettim ve psikolojik olarak toparlayamadim. Cevremden biraz daha destek bekledim. Birileri halimi sorsun istedim. Bundan on sene once de annemi kaybetmistim ve yine etrafimda kimse yoktu. Can dostum haric... O her zaman yanimdaydi. Her zaman bana destek verdi, ne zaman dusecegimi biliyordu ve tam zamaninda orada oluyordu. Simdi o da gitti. Dayanagim kalmadi. Surekli dusuyorum ama tutup kaldiran olmuyor. Can dostumun acisini yine onun mezarina gidip ona anlatiyorum. Dunya gercekten bu kadar kotu bir yer mi?
Emma kitabini bitirdim... Emma beni verem kanser etti. Copcatanlikla kafayi bozmus birisi ve az daha kendi mutlulugundan olacakti saaaff. Emma'ya en kizdigim nokta Harriet'i gereksiz duygulara salmasi. Kizin aklina surekli birilerini soktu, umutlandirdi, kime yakistirdiysa olmadi... Canim Harriet ya kac kere kirilir ulan bi kalp diye yukselis bekledim ama hepsini sineye cekti. Ben olsam Emma'nin sacini basini yolardim bu arada. Bi de kitabi okurken Mrs Bates vardi. Ay ne konuskan kadindi lan. Uc sayfa konusur mu bi insan sus be kadin! Neyse son olarak Mr Knightley🤤🤤🤤 nasil haddini bildiriyodu ama Emma'ya. Cat cat her seyi soyluyo yuzune. Cok efendi ve konusmasini bilen bir adam. Yeni bir kitaba baslayana kadar bu adama asik olcam. Tesekkurleeerr