Merve SERİN
@Plutonzade
'Samimiyet öyle bir dildir ki; kör de görür, sağır da duyar.'
~~~~
Çocuk insanı uzaklaştığı masumiyetine yeniden
çağırır.
Okul Öncesi Öğretmeni(MEB’siz)
Lisans
Elbistan, 11 Ağustos
19 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Evlat Resmen bitmesine üzüldüm😔😔Ama yazarın başka bir kitabına , yeni düşüncelerine geçeceğimi düşününce o üzüntü yerini neşeye , sevince bıraktı. Bu kitaptaki bütün düşünceleri minik kağıtlara yazıp odamızın duvarlarına asmamız lazım😍😍😍 Tam anlamıyla bir başucu kitabı. İyiki okudum , hocamız iyiki yazmış 😍😍😍çooookkk teşekkür ederim🌸🌸🌸
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Toplayın pılı pırtıyı bu kitabın içinde yaşamaya gidiyoruz. Her cümlesi altın değerinde bir kitap. Bitmesini istemediğimiz kitaplar olur ya işte öyle bir kitap. Kuşkusuz gelen geçen herkese tavsiye edeceğimiz bir kitap👏🏻👏🏻👏🏻 Evlat
Evlat-Yalnızlığımızın sebebi nedir?
-Onları hayatımızdan çıkarmaktır.
-Kimleri?
-Bizi olduğumuz gibi kabul etmeyen , kendi kafalarındaki kalıplara uydurmaya çalışan, o kalıpları reddettikçe sanki bize bahşediyormuş gibi gösterdiği sözde sevgisini azaltmaya başlayan, sevgi azalınca yeniden eski sevgiye erişmek isteyeceğimizi ve ona göre davranacağımızı düşünen, beklediği hiçbir şeyin olmadığını görünce de en ufak bir olayda artık bizi aşağılamaya başlayan , hatta bunu ilerletip neden gözünün üstünde kaşın var diyecek kadar çirkinleşen insanları hayatımızdan çıkarmaktır.
-O zaman olaylar ve kişiler karşısında aydınlandıkça yalnız olmayı insan kendisi seçiyor diyebilir miyiz?
-Hiç lafı dolandırmadan tam olarak böyle deriz. Aslında aydınlanmakta geç kaldığımız için bunları yaşıyoruz. Geç kalmakta bizim elimizde... Şöyle ki ; o beni seviyor ya kesin bunda başka bir durum vardır diye saçma düşüncemizden aydınlanmamız gecikiyor. Ne durum olacak her şey açık ve net. Seven insan rencide etmez. Sevgi hasta etmez aksine iyileştirir. 😎😎😎
Bisikletten düşünce kanayan dizimizin acısını birkaç dakika içinde geride bırakıp tekrar bisiklete atlayan çocuklardık.
Bir gün büyüdük. Nasıl mı? Aklımızın çiçekleri soldu. Zehirli sarmaşığın kökleri beynimizi ele geçirdi. Sonra en kötüsü ; bir kuş cıvıltısına tutunan kalbimiz tek başına bu mücadeleyi kazanamadı. Büyüdük. Kahvaltı sofrasında çeşit arttı ama sokak arasında yediğimiz salçalı ekmeğin tadını alamadık. Elbise dolabımız kıyafetle doldu ama hiçbiri mavi önlük kadar yakışmadı. Mavi önlük de güzel seçimdi. Gökyüzü de maviydi senin önlüğün de. Önlüğü üzerimize giyince sanki gökyüzüne merdiven kuruluyor da bulutlara tırmanıp arkadaşlığımıza kaldığımız yerden devam ediyorduk. Böyle böyle büyüdük, eskide kalmak isteyerek büyüdük. Kafamızı kaldırıp etrafa bakınsak birkaç dakika, nasıl büyüdüğümüzle ilgili liste alıp başını gider... Dilerim yeniden aklımızın çiçekleri yeşerir, kalbimizin cıvıltısına tutunduğu kuş akbabanın elinden kurtulur. Kalın sağlıcakla🌾🌾🌾