..insan, başkalarının başına gelen korkunç olaylardan sanki gerçekten üzülmüş ve yardım etmek istiyorlarmış gibi söz ederlerdi. Ama işin gerçeği, başkalarının acılarından zevk alıyorlardı; çünkü böylece kendilerinin mutlu ve şanslı olduklarına inanabiliyorlardı.
"İnsandaki çocuk vicdanı, tohumdaki öz gibidir. Ve o öz olmadan tohum filizlenmez, gelişmez. Yeryüzünde bizi neler beklerse beklesin, insanoğlu doğdukça ve öldükçe, insanoğlu yaşadıkça, hak ve doğruluk denen şeyde var olacaktır."