İnsan, toprağın ve gökyüzünün sırlarıyla sırlanmış bir ruh taşıdığı için… Âleme kafa tutar, âlemi omuzlarında taşır, âleme sığmaz… Toprak da gökkubbe de göğsümüzdedir. İnsan, döner dolaşır, gider gelir, düşer kalkar, yorulur ve ancak kendi kalbi önünde soluklanır. Birbirimizin kanatlarının altına sığınan kuşlar gibi görünüyor olsak da ruhlarımız ancak özgürlüğünü elde ettiğinde kimliğine kavuşur. Bunun içindir ki, insan insana özgürlük olmalıdır. Özgür olmayan insanın yolu yol, sevdası sevda değildir. İnsanın tek özgürlüğü de duası ve kalbinde sakladıklarıdır.