İnsan dilinin altında gizlidir.
Puan vermedi
İmam Gazali’nin bu eserini okurken, kelimelerin sadece sesten ibaret olmadığını, her birinin ruhun derinliklerinde ya bir çiçek açtırdığını ya da onarılmaz yaralar açtığını idrak ettim. Kitap, bana sıradan sandığımız bir cümlenin bile aslında bir insanın iç dünyasında ne kadar büyük fırtınalar koparabileceğini gösterdi.
Dilimizden dökülen her kelime, aslında ahirete ve insanın onuruna atılmış bir imzadır. Hadis-i şeriflerin ve ayetlerin ışığında gördüm ki; sustuğumuzda büyüyen sükunet, bazen konuştuğumuzda yıktığımız gönüllerden çok daha hayırlıdır.
Dedikodu gibi sıradanlaştırılan eylemlerin, aslında ruhu karartan ve kardeşlik bağlarını kökünden sarsan ne büyük bir "dil belası" olduğunu anladım.
Birine yöneltilen küçücük bir sözün altında, aslında o kişinin onuruna dokunan ne ağır manalar gizliymiş. İnsanı incitmenin, Kâbe’yi yıkmaktan daha ağır olduğu bilinciyle; kelimelerimi artık daha büyük bir nezaketle seçmem gerektiğini hissettim.
"Kalp bir denizdir, dil ise kıyı. Denizde ne varsa, kıyıya o vurur." Bu eseri bitirdiğimde anladım ki; dilini terbiye etmeyen, kalbinin kapısını koruyamaz. Gerçek olgunluk, ağzımızdan çıkanların muhatabımızın ruhunda bırakacağı izi önceden tartabilmekmiş.
Kitabın sayfaları arasında ilerledikçe; gıybetin, iftiranın veya birine fırlatılan kötü bir sözün sadece havada asılı kalmadığını, doğrudan ruhumuza çöken karanlık birer yük olduğunu fark ettim. Eskiden "söylendi ve geçti" dediğimiz her küfrün, aslında kalbimizi katılaştıran ve üzerimizde manevi bir ağırlık bırakan birer afet olduğunu idrak etmek, dilimi değil, asıl kalbimi terbiye etmem gerektiğini idrak ettim. Anladım ki; dilimizden dökülen her kötü söz, aslında kendi sırtımıza yüklediğimiz bir günahtır. İftira ve gıybet, insanın sadece dünyasını değil, asıl huzurunu ve