Seneca'ya göre tanrı, evrenden, doğadan ve üyesi olduğumuz bu büyük bütünden başka bir şey değildir. İnsan nereye bakarsa baksın evrende tanrıyı hatırlatan hissettiren bir şey görür. Evrenin meydana gelişinde rastlantıyı reddeden Seneca, bu mükemmel düzenin bir koruyucusu olduğunu vurgular.
Yine semavi dinlerde sıkça karşılaştığımız tanrı/yaratıcı her yerdedir vurgusu antikite zamanında da mevcut.