Zamanla biriktirdiğin kuşkularla barışık yaşamaya hayat diyoruz, inanmış gibi yaptığımızı sanar inanmadan beraber yaşamayı öğreniriz.
Ya sonra, hep kuşkuyu alteden bir tebessüm gamzelere çöker, yüreğe iner, sevmeyi seçer, aslında kuşkudan kaçıp sığındığım umudun ta kendisi olduğunu tecrübe ederek anlarız!
Severiz, seviliriz, korkarız ve bazen kaçarız ama hep yaşarız umudu içimizde ya bir eksik ya bir fazla....
Porğalı