Aptalca bir hata yaptığımda zihnimi, olayı tekrar tekrar gözden geçirirken yakalamıştım defalarca, sanki asıl yapmam gerekeni kuvvetle düşünürsem hatamı geriye alabilir, hiç gerçekleşmemiş olmasını sağlayabilirmişim gibi.
Yavaş yavaş, gerçeklerin isteyenin tek tek seçip alabileceği birbirinden ayrı şeyler olmadığını fark ettim; bilinmeyenin sınırsız fonu önünde sürekli değişen bir desen, farklı bakış açılarına göre sürekli değişen devasa bir çiçek dürbünüydü
Düşünceye şımarık bir çocukmuş gibi davranıyor, etrafta dolaşmak, çiçek toplamak, kelebek kovalamak ya da ağaca tırmanmak gibi doğal eğilimlerini hiçe sayarak onu sürekli aynı yerde oturmaya ve aynı işi yapmaya zorluyordum.
Konsantrasyon eksikliğinin sırrı bana korku, suçluluk, sürekli kaçmak, saklanmak gibi geliyor- insanın o anda yaptığı şeyin onu kurtarmayacağı, başka şeylerin daha iyi olduğu hissi- daima senin yapmadığın şey en önemli şey.