Elif çil
@Prm_elif
Zaman geçtikçe birlikte yaşarken ve genetik değişimler olurken vicdanımızı giderek damarlarımızda dolaşan kanın rengine ve gözyaşlarımızın tuzuna buladık bu da yetmiyormuş gibi gözlerimizi içimizi gören bir aynaya dönüştürdük sonuçta gözlerimiz ağzımızla inkar etmeye çalıştığımız şeyleri çoğu zaman hiç çekincesiz gözler önüne serer hale geldi.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Puan vermedi·208 syf.·
6 günde okudu
·2020 15. kitabı
Keşke gerçekten bir yerlerde sinsice kötü edimleri yapan kötü insanlar olsaydı da onları bir araya toplayıp yok etmek yetseydi...
Ama iyi ile kötü arasındaki çizgi her insanoğlunun yüreğinden geçiyor. Kendi yüreğinin bir parçasını yok etmeyi kim ister ki?
Kendi ediminin ışığında yeniden oluşturulmuş bu dünyanın izleyeceği yolu kestirmeye çalışıyordu tıpkı istenmeyen kanserli bir hücreden kurtarılmış onarılmış bir DNA dizisi gibi. Bu DNA'yi düzelten yalnızca ortak iyiliğin hizmetinde olan bir araciydi.
Çok az insan kötülüğü kötülük yaptığını düşünerek yapar