Mur@t
@ProleteryaDemokrat
“Bu benim inancım: mutluluk tek iyilik; akıl tek meşale; adalet tek ibadet, insanlık tek din ve sevgi tek rahip”
Şu anda okuduğu kitaplar
“Cehennem boş, bütün şeytanlar burada.” William Shakespeare
Yüzyıllar önce söylenmiş bu söz, bugün 16. yüzyıldakinden bile daha güncel.
Kötülük artık masallardaki iblislerde değil; sosyal medyadaki linç kültüründe, gücün haklı sayıldığı düzende, çıkar uğruna susan kalabalıklarda karşımıza çıkıyor.
Teknoloji ilerledikçe vicdan geriliyor; cehennem soyut bir mekân olmaktan çıkıp gündelik hayatın içine taşınıyor. Şeytan, artık yeraltında yaşayan mitolojik varlık değil. İnsan kılığına bürünmüş, ruhlara sızmış halde, ekranlarımızda, yanı başımızda, hakkımızda alınan kararlarda ve sessiz kaldığımız anlarda yaşamayı sürdürüyor.
Günümüzde; şeytanlık, artık insanın, kendini haklı görerek işlediği kötülüğün adıdır. Linç kültüründe kalabalığa karışırken, güce biat, itaat ederken, çıkar uğruna susarken; boynuzsuz, ateşsiz ama hırsı ve vahşetiyle insan, bir şeytana dönüşüyor.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“Etkili olabilirsiniz fakat adalet değilsiniz bundan sonra olacaklardan siz sorumlusunuz”
İnsanın kendinden kopuşu ile başlar her şey.
Sonra yavaş yavaş diğer insanlardan.
Sonra duygularından.
Sonra hissetme cesaretinden.
En son da özünden ve kökünden.
Kimse bir sabah uyanıp kopmaz.
Kopuş bir karar değil, bir alışma sürecidir.
Görmezden gelmeye alışmakla başlar.
“Böylesi daha kolay” demekle devam eder.
Ve bir gün, aynaya baktığında tanıdığın yüz sana yabancı gelir.
Bu çağın insanı yorgun değil, parçalanmış.
Her yere yetişiyor ama hiçbir yerde değil.
Herkesle konuşuyor ama kimseye temas etmiyor.
Kalabalıklar içinde dolaşıyor ama içi ıssız bir oda gibi.
Kendinden kopan insan, duygularını susturmayı “olgunluk” sanıyor.
Alıntı;
Kimsenin hevesi yok. Dışarıda keyif yok, tatilde tat yok, evde huzur yok. Sürekli telefona bakıyoruz ama iyi gelmiyor. Gündem her gün ayrı bir rezillik.
Her şeye çok kolay ulaşıyoruz ama mutsuzuz. Daha çok para, daha çok güç, daha çok haz… Yetmiyor. Milyonlar kazanan suça bulaşıyor, her şeye sahip olan başka arayışlara sapıyor.
Sorun yokluk değil. Sorun sınırların kalmaması. Sosyal medya mı, kolay erişim mi, bitmeyen hırs mı bilmiyorum ama eskiden daha azımız vardı, daha mutluyduk.
Kral kaybetmedi,
önce düştü, sonra çözüldü, en sonunda insanlaştı…
Ve insanlaşan herkes gibi sessizce geçti bu dünyadan.
Final bölümünün güçlü yanı, klasik “kötü cezalandırılır” anlatısı olmaması.
Daha insani bir şey söylüyor:
“Kaybetmek, bazen gerçekten başlamak demektir.”
Kenan’ın finalde yaşadığı çöküş tam bir yıkım değil;
egosunun çözüldüğü ilk an.
Yıllarca bastırdığı yalnızlık ve pişmanlık sonunda kabul edilebilir hâle geliyor. Bu yüzden final, sert ama çok insani.
Fadi’nin yüzündeki dinginlik ise bir tür “yeniden doğuş”:
kendisini değersiz hissettiren bir ilişki döngüsünden çıkıp kendi hayatına yürüyebilmenin sessiz gururu.
Güç maskesiyle saklanan çocuk
Kenan’ın en belirgin tarafı, gücü bir zırh olarak kullanması.
Sevilmek yerine hayranlık toplamaya çalışması,
Yakınlık kurmak yerine üstünlük kurması,