Karanlığı da bir daha hiç gündüz olmayacakmış gibi gözüken geceleri de iyi bilirdim.Açık ve yıldızlarla dolu gökyüzü, nasıl bunlardan daha karanlık olabilirdi ki?
Bense korkuyordum.Yine bu dünyada tek ben varmışım gibi hissettim.Ama bu seferki daha kötüydü, daha korkunçtu çünkü etrafımda birileri ve hareketli yaşamlar vardı.İnsanın diğerlerinin yanında yalnız hissedebildiği doğruydu ama bunun ne kadar kalp kırıcı ya da ne kadar yıpratıcı olduğundan kimse yeterince söz etmezdi.