..."Keşke her yerde olabilsem,her yere benden bir iz bırakabilsem..."diye anlattı sessizce.
"Dünya bizim notdefterimiz,"dedim ona doğru yürürken,"üzerinde atdığımız her adım bile bir iz aslında.Her bakış, her nefes, her kelime, hepsi bizden dünyaya kalan izler."
O an hayata dair bir farkındalık yaşadım.Bazen ne kadar isteseniz de hiçbir şey yapamazdınız.
Sustum,söyleyebilecek başka hiçbir şeyim yoktu.Yolumuza devam ettik.Bazen kimse için yapabileceğiniz hiçbir şey yoktur,öylesine yürür gidersiniz.Basıp geçtiğiniz her adım giderek ağırlaşır ama siz yürümeye devam edersiniz.Çünkü Uraz'ın dediği gibi,bazen"Hiçbir şey yapamazsınız."
Gülümsemek,yürümek ve yola devam etmek gerekir.Çünkü yürümekten vazgeçersen hayatın seni götüreceği tek yer yolun gerisidir,ilerisi değil.Geçtiğin yerlerden tekrar geçmek ister misin?Sanmıyorum.
Herkesin bir hikayesi vardı.Kimsenin acısı büyük veya küçük değildi.Herkes bir savaşın içindeydi,evini bulmak dedikleri şeyin ta kendisi insanın acısını bulmasıydı.