Her yalan bir iz bırakır ruhumuzda.O yalan köklendikçe bir sarmaşığa dönüşür ve ardından geçirir zehirli dallarını ruhuna.Söküp atamazsın ellerin parçalanır,o sarmaşık seni tüketir durur.Yalan büyüdükçe dallar boynuna dolanır nefes alamazsın.
Nefes aldığını sanırsın ancak oksijen zehre dönüşür.Nefes alırsın ancak aynı kişi değilsindir artık,her kelime zehirlidir.Her kelime saplanır kalır karşındakinin ruhuna.Açtığın yaranın farkında değilsindir belki ama eninde sonunda büyüklüğüyle yüzleşirsin.
Hepimizin göğüsünde boşluk vardı, çok azımız o boşluğu kapatacak birini bulurduk ya da o boşluğu kabullenecek birini.Çünkü o boşluğu kabullenmekten başka çaremiz yoktu.Ölene kadar kalbimizde boşlukla yaşardık, bazılarının boşluğu bir iğne ucu kadardı.Bazılarının ise gezegenler kadar.Bazıları evini bulurdu,bazıları ise uyuşturucu yoluna sapardı.Yine de o boşluk oradaydı.Ve ne olursa olsun yaşardık.Kalpleri delik insanlar,hayatta kalmaya devam ederdi.