Bak gülüm; bu halk tanklar, tüfekler gördü
Ama sen yine de öyle gülme.
Sonra ben bir güvercini avuçlarımda hayal eder oluyorum.
Yoncalar vardı ya,
Hani o kaldırımlardan göğe uzanan namussuz yoncalar
Onları tutabiliyorum dört yaprağından.
Bütün çiçeklerin tutabiliyorum ellerini.
Güller ve sen hariç.
Sonra bir sigara yakabiliyorum kalkan otobüslere bakıp.
Çünkü sen, yanlış otobüse binip kaybolmak gibiydin.
Size kaybolan bir çocuk kutsallığıyla soruyorum.
Ne yapacağız ?
"Deli kadınlar iyidir. Onları çok severim. Çünkü ne kahkahaları tutsak, ne gözyaşları sınırlı, ne arzuları mahpus, ne öfkeleri prangalıdır."
Ahmed Arif