Suphi Seferoğlu
@Puskullukuka
1 Şubat
162 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Efendim Murat Gülsoy bir gün, şirin bir tatil beldesinde söğüt ağaçlarının gölgesinde serinlerken telefonu çalar. Arayan kişi, çalıştığı yayınevinde söz sahibi bir adamdır. Murat Gülsoy’un halini keyfini sorar. Ona olduğu yerleri anlatmasını ister. O da anlatır. Sonra aralarındaki asıl mesele konuşulur. Söz sahibi adam, yazarımıza der ki: Murat Bey, en son kitabınızın üzerinden hayli zaman geçti. Artık bir dosya vermelisiniz bize. Murat Gülsoy şaşar kalır bu isteğe. Henüz hazır değildir yazmaya. Etrafına şöyle bir bakar. Aşırı bunaltıcı sıcaklar yüzünden gömleğinin üst düğmesinden bir tanesini çözer. Teri alnında tuz olmuştur. Diker kafaya matarayı. Serinlemiştir artık. Şöyle bir başını sallar ve tamam der. Tatilim üç gün sonra bitiyor. İstanbul’a döndüğümde size bir roman dosyası vermiş olacağım. İkisi de gülümser. Adeta sevinç sarhoşu olmuştur ikisi de. Sonra zaman geçer… geçer geçer… ve elimize böyle ne idüğü belirsiz bir metin geliverir. Zamanının kıymetini bilmeyenlere duyrulur efendim. Sevgiler. Bol okumalar.
Reklam
Çok kısa, birkaç şey söylemek istiyorum bu kitapla ilgili. Siz de bir şeyler yazıyorsunuz ama yazdıklarınız içinize sinmiyor mu? Bir türlü yazdıklarınızı beğenmiyor musunuz? Öyleyse hemen bu kitabı edinin! Çünkü bu kitabı okuyup bitirdiğinizde -belki de benim gibi yarım bıraktığınızda- kendi kendinize, ulan böyle şeyler kitap oluyorsa benimkiler de olur be, deyip motive olabilirsiniz. Öyle çok muazzam şeyler, süslü cümleler yazmanıza gerek yok gerçekten. Elinize alıp okumaya başladığınızda aslında herkes öykü yazabilir diyeceksiniz. Belki bir daha hiç görmek bile istemeyebilirsiniz. Hülasa bu kitap tam bir motive kaynağı, bu kitap, bu kitap, bu kitap…. Bu kitap işte o kitap!
Burrraasıı Tekkiinn Değğğilll
Gelin size bu kitabın yazılma serüvenini anlatayım. Yazar ve iki arkadaşı feci şekilde canları sıkılarak oturuyorlarmış. Sonra içlerinden birisi, “Neden birkaç saatte kaç öykü yazacağımıza dair bir yarışma yapmıyoruz,” demiş ve başlamışlar öykü yazmaya. Sonra ortaya böyle bir kitap çıkmış. Öykülerin her sonuna gelindiğinde, eeee noldu şimdi, diyemeden duramıyor insan. Öyle derin yazılmış. Daha fazla şeyler söylemek isterdim fakat susmak daha iyi olacak gibi sanki. Parasından değil, gelip geçicidir o ama zamanınıza acıyorsanız, bu kitabı elinize almayınız. Sevgiler.
İnsanlar güzel kitaplarla tanışsın isterim hep. Okuduklarında, içlerine dokunan, onları alıp götüren kitaplarla…
Burada inceleme ve kitaplar hakkında yorumlar yapmaya niyetim de yok aslında. Yalnızca çok abartıldığını ya da tam tersi muhakkak okunması gerektiğini düşündüğüm kitaplar için birkaç şey yazıyorum o kadar.
Kitabı az evvel bitirdim. İçerisindeki tüm öyküler defalarca okunacak kadar güzeldi. Arkadaşımın, Behiye Hanım’a Hatıra Taşıyan Sincaplar öyküsünü bana iki defa okutturduğu için söylüyorum bunu. Zaten ilk öykü okuru birden çekip alıyor içine. Yazarın kullandığı dil ve üslubu rahat rahat okutturuyor kendini. Rahatça okutuyor ama durup uzunca düşünmesine de sebep oluyor insanın. Bazı yerlerdeki cümleler insanın içine içine akıyor ve kendini tekrar ettiriyor.
Tüm öyküler güzel demiştim ancak Gazella Gazella, Behiye Hanım’a Hatıra Taşıyan Sincaplar ve Şuayip en sevdiğim öyküleri oldu. Biraz zaman geçince, arada sayfalarını karıştırıp cümleler okuyacağım bir kitap bitirdim bu gece. Siz insanların sivri dillerine ve çok bilmiş hallerine takılmayın. Yeniliklere, yeni yazarlar okumaya, alışılmışın dışına çıkmaya açık olun. Bazı arkadaşların, ilk üç öykü harikaydı ama diğerleri havada kalmış, gibi yorumlarına da bakmayın. Onların elleri, ömürleri boyunca, bir yolculuk sırasında vakit geçirmek için okunan kitaplara değmiştir yalnızca, emin olun. Zweig kitapları gibi incecik kitaplar okumuşlardır onlar. Siz onların yorumlarına bakmayın. Gözünüzün değdiği kitabı alın bir karıştırın. Biraz da olsa inceleyin. İçinize dokunacak kitap çok da uzağınızda değildir belki de.
Sevgiler, güzel günler…
Evet bugünkü konumuz kuşlar. Konuşan ama aynı zamanda uçamayan kuşlar. Kitabı herhangi bir beklenti içerisine girmeden okudum. Konusuna değinmeyi pek düşünmesem de, eski yeşilçam filmlerini aratmadığını da belirtmeliyim.
Kitabın içindeki ana karakterin bir gün canının sıkılmasıyla evindeki tüm kitapları sokağa atmadan evvel aralarında ilginç bir diyalog geçmesine mi güleyim, sonra araya Gazali’nin bir kitabının karaktere rahmani bir yol göstermesine mi güleyim, pek çok kitapta olduğu gibi romantiklik olsun diye yazılmış beceriksiz cümlelere mi üzüleyim hiç mi hiç bilemedim.
Konu çok sıradan, anlatım çok sıradan, cümleler, üslup her şey çok sıradan… ve bir kitapta en en en önem gösterilmesi gereken diyalogların sahiciliği çok mu çok sıradan… ben anlayamadım bu kitabı. Yazarın da bu kadar çok okunmasına anlam veremedim. Gerçi ülkemizde her popüler olan şeyin en çok sevildiğini unutmuşum, özür diliyorum.
Eğer siz de yapmacık ve siyasal islamcı bir yazardan, sıkıcı bir kitap okumak isterseniz, buyrun.
Sevgiler. Herkese sevgiler.
Reklam