Veda etmeyi ilk önce zaman öğretti.
Sabahın ilk saati güneş doğdu
Akşam vakti güneş battı
Biraz zaman geçti ay yüzünü gösterdi. Rüzgâr bulutu savurdu ayın ışığını örttü.
Veda etmeyi ikinci olarak insan öğretti. Zamandan öğrendi gitmeyi.
Bazen zamanında bazen zamansız.
Ama insan ya işte, önünde sonunda veda edecekti... (Puxu)