Kendimi suçlarken acılarım zayıflamaya, sonunda da büyük bir haz vermeye başlardı. Evet, yanlış duymadınız, tam anlamıya haz duyuyordum. Diğer insanların da bunu yaşayıp yaşamadıklarını anlamak için bu konuyu açtım. Şöyle açıklayayım: Ne kadar küçük düştüğümün bilincinde olmaktan kaynaklanan bir hazdı duyduğum; aşağılık biri olmanın çaresinin olmadığını, başka türlü biri olamayacağınızı, yeterli vaktiniz ve inancınız olsa bile değişemeyeceğinizi, değişmek istemediğinizi bilmekten kaynaklanan bir haz... Ayrıca değişmek isteseniz ne olurdu ki, olmak istediğiniz adam nasıl biri olmalıydı? Nihayetinde önemli olan bütün bunların, her şeyi derinden anlamanın, her şeyin bilincinde olmanın temel yasaları gereği, kendiliklerinden ortaya çıkmasıdır. Bundan dolayı değişmek şöyle dursun, yapabilecek hiçbir şey yoktur. Aşğılık bir herif, ahlaksızlığını fark etmekte teselli bulur.
"Ben" deyince bir boşluk duygusuna kapılıyorum. Öyle unutulmuşum ki, kendimi iyi hissetmek elimden gelmiyor. Bende kalan bütün gerçeklik, var olduğunu hisseden varoluş sadece.