Nazmiye
@Qelema
Siyah Kalem:
Acıların, umutların ve gerçek hayatın izlerini taşıyan kısa ama derin hikâyelerden oluşan bir eser.
Nazmiye Yılmaz
Yazar
“Siyah Kalem”
Fotoğrafçılık
İstanbul
Trabzon Sürmene Oylum Köyü
22 okur puanıNisan 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Siyah Kalem
İnsan neden kırılırdı ki…
Bir söz mü acıtırdı insanı,
bir bakış mı,
yoksa suskunluk mu?
Nazmiye siyah kalemi eline almak istemedi o gece.
“Yazmayacağım,” dedi kendi kendine.
Ama insan sustuğu şeyleri içinde taşıyınca ağırlaşıyordu.
Kalbi konuşmak istiyordu çünkü.
Başını kaldırdı gökyüzüne…
“Allah’ım,” dedi,
“İnsan neden bu kadar yorulur?”
Bazen tövbe ediyordu insan.
“Bir daha yapmayacağım,” diyordu.
Sonra yine düşüyordu aynı yollara.
Çünkü insan kusurdu biraz da…
Eksikti…
Yaralıydı…
Bir insanın canı kaç kere yanardı?
Kaç kere kırılırdı bir kalp?
Nazmiye düşündü…
“İnsan bir kere kırılmaz,” dedi.
“Parça parça kırılır.”
Bazen bir cümle koparır içinden bir parçanı,
Siyah Kalem
Bazı sözler vardır…
Ya yalan olursun o sözde,
ya da birine yakın.
İnsan bazen yanarak öğrenirdi hayatı,
bazen de fark etmeden yakarak.
Bir kalbin canını acıtmak kolaydı belki
ama o acının yükünü taşımak ağırdı.
Nazmiye o gece ellerini Rabbine açtı.
Çünkü dünyada en güzel sözün
“Allah” olduğunu biliyordu.
İnsan herkese anlatamazdı içini.
Ama Allah’a anlatırdı.
Sessizce…
Gözyaşıyla…
Kırık bir kalple…
Bazı dualar vardı;
insanı yeniden ayağa kaldıran.
Yandığın yerden seni toplayan.
Küllerinden yeniden doğurur gibi…
İnsan bazen bir duada bulurdu kendini.
Bir “Allah’ım” derdi sadece…
Ve o tek söz,
kalbin içindeki bütün karanlığa ışık olurdu.
Siyah kalem o gece şunu yazdı:
“İnsan bazen insanların yanında değil,
Rabbinin huzurunda iyileşirdi.”