Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
iLAHİ TINI
Biz bir avuç dost,
Bir tatlı gülüşe sığdı,
Bir ilahi tını,
Kulağımıza fısıldadı,
iyi ol,
gülümse,
Yaratılanı sev,
Yaratandan ötürü,
Sen sev ki,
Kaldıımlar bile,
Eşlik eder sana,
Haydi çal,
Haydi söyle,
Bir türküde Bir şarkıda,
Bir ilahide,
Bul beni,
Gör,
bak,
dinle,
Ben sendeyim,
Sen de bende...
SIDIKA ÇAL ARSLAN-GÜNESİN ISIĞI KALEMİME DOKUNDU
Yazar okuruna yüksek sesle konuşan değil; yavasça yaklaşan, omzuna dokunan, icten içe sızan bir kitap. Bu yönüyle şiirden çok bir "iç yürüyüş" hissi uyandırıyor Şiirler tek tek ele alındığında bağımsız durabilse de kitap bir bütün olarak okunduğunda, ortak bir ruh hâlinin, ortak bir vicdanin ve ortak bir arayışın etrafında birleşiyor.
Eserin ana damarı açık biçimde:insan ,vicdan, inanç ,cocukluk ,yoksulluk vatan , merhamet ekseninde ilerliyor. Şair, modern siirde sıkça gördüğümüz kapalı imge oyunlarından özellikle kacınmış. Dil, bilinçli olarak sade; ama bu sadelik yüzeysellikten değil, samimivet tercihinden doğuyor. Okur, şiirlerde "anlam çözmeye" değil, "hissetmeye" davet ediyor.
Kitabın merkezinde sürekli karşımıza çıkan çocuk figürü, sadece biyolojik bir cocukluk hâli değil bozulmamış olanın, kirlenmemiş vicdanın, korkmadan hayal kurabilen tarafın simgesi. "Gölge ve Çocuk", "Gökkuşağı ve Çocuk", "Kerpiç Ev ve Çocuk" gibi şiirlerde çocuk, dünyanın sertliğine karşı savunmasız ama bir o kadar da umut taşıyan bir varlık olarak duruyor. $air, çocuğu romantize etmiyor; aksine onun kırılganığını, korkusunu ve sessiz direncini gösteriyor. Bu yönüyle şiirler acındırmaya değil, yüzleştirmeye çalışıyor. "Baba" șiiri ise kitabın duygusal merkezlerinden biri. Burada baba, otorite figürü değil; merhametin, paylaşmanın ve sessiz iyiliğin sembolü. Bu şiir, kişisel bir yasın ötesinde, kaybedilen değerlerin de yasını tutuyor Aynı sekilde "Ayşe Kadın", "Kerpiç Ev", "Köyüm" gibi șiirlerde Anadolu, bir cografyadan cok bir hafıza mekâni olarak ele alınıyor. Toprak, ev, kadın, yaşlılık... Hepsi birer hatılama alanı..
Yazarımız zaten kitabında görseller de ekleyerek anlatımı daha kuvvetli kılmış.
Vatan ve bayrak temalı şiirlerde ise ses bir
SİMGE CEYDA GÜCÜN-BANA YOGİ DE
"Bana Yogi De", klasik anlamda bir "yoga kitabı" olmanın ötesine geçmeye çalışan, olay örgüsü olan bir roman da olmayan; daha çok kişisel farkındalık yolculuğunu sahne sahne ilerleten bir iç anlatı gibi kurgulanmıș. Kitap boyunca okurdan pasif bir izleyici olması değil, metnin içine girip kendi zihnine bakması isteniyor. Yani olaylar dış dünyada değil, okurun bedeni ve zihni içinde gelişiyor.
Metnin ilerleyişinde sık sık durup nefese, bedense duyuma ve zihinsel karmaşaya dönülmesi boşuna değil. Yazar, günü gününe yaşadığımız dağınıklığı bir "olay" gibi ele alıyor: zihnin vorulması, bedenin sinyaller vermesi insanın kendine yabancılışması.. Bunlar kitapta tekrar eden bir döngü halinde karşımıza çıkıyor. Her bölümde bu döngü biraz daha fark edilir hale geliyor. Olay örgüsü dediğimiz sey, aslında bir insanjn kendine dönüş süreci Kitabın vermek istediği temel mesaj şu: Yoga bir hareket dizisi değil. bir yüzlesme alanı, Yazar bunu soyut cümlelerle değil, okuru sürekli sorularla baş başa bırakarak yapıyor. "Şu an ne hissediyorsun?", "Gün sana ne yükledi?" gibi tekrar eden sorular, kitabın dramatik gerilimini oluşturuyor. Bu sorular bir noktadan sonra dışarıdan gelen bir ses olmaktan çıkıp, okurun kendi iç sesi haline geliyor. iste kitabın asil başarısı burada: Anlatım boyunca karanlık" kavramı önemli bir yere sahip Kitap, karanlığı bastırılması gereken bir şey olarak değil; anlaşılması ve kabul edilmesi gereken bir gerçeklik olarak ele alıyor Olaylar ilerledikçe yoga, bu karanlığı yok eden değil, onunla ynn yana durabilmeyi öğreten bir pratik haline geliyor. Bu da kitabı pembe kişisel gelişim metinlerinden ayırıyor çünkü her şeyin hemen "iyi" olacağı vaadinde bulunmuyor.
Dil oldukça sade ama bilinçli bir sadelik bu Derinlik, süslü cümlelerden
