Kendimin sahibiydim, dünyaya kandım sonra...
Seni arkada bırakarak...
Çocukluğum gibi...
Anılarım, kalbim gibi...
Sen orda dur! Yeniden gelicem, dedim.
Seni benimle bensiz, seni kimsesizliğimle kimsesiz bıraktım...
Ama aramızda hep bir ip vardı!
Zaman uzadıkça insanlara dolaşan, dolaştıkça kördüğüm...
Ölürsem affet beni!
Ve gözlerimi sen, ört.
Bu kördüğümü...
Sen çöz...