Çocukluğun verdiği tazeliğin, gamsızlığın, sevgi ihtiyaciyle inan kuvvetinin bir daha geri dönmesine imkân var mı? Bu zamanda masum bir neşe, sonsuz bir sevme ihtiyacı, bu iki yüksek fazilet, hayatın rehberidir, böyle olunca hangi çağ bu çocukluk çağından daha üstün olabilir?
Bütün insanlar bitmek tükenmek bilmeyen bir canlılık içinde, hiç ölmeyeceklermiş gibi ama gerçek ölümsüzlükten yana değil bu canlılıkları; yaşadıkları saatin derinliklerine inen bir canlılık belki de bu.