Hayatım boyunca hiç bir zaman özlenilen,beklenilen olamadım.Hiç kimse yanıma gelmek için gün saymadı.Bütün konuşmalarımda insanların daha ne kadar uzun süre gelmeyeceklerini öğrendim.Her zaman ikinci plana atıldım her konuda bu çocukluğumdan beri yakama yapışıp beni bırakmayan Bi durum.Davetlere en son çağırıldım,planlara çoğu zaman dahil olamadım,çocukluk zamanlarımda bile istek yada ihtiyacım ne olursa olsun önce diğerleri deyip sona koyulan yine ben oldum.Bu hep böyle devam etti halada devam ediyor.Çok üzülüyorum çok kırılıyorum elimden bunları buraya yazmaktan içimi dökmekten başka hiç bisiy gelmiyor.Çünkü hala gerçekten beni anlayacak derdimi dinleyecek birini bulamadım.Ömrümün sonuna kadar yalnızlığa mahkum olarak yaşayıp sonrada yalnız öleceğim.