Dünya ne zaman masum olmuş ki, masumiyetini kaybetsin. Ölüm ne zaman kendini kabul ettirebilmiş ki, hayat kendine çeki düzen versin. Ne zaman "vâr" olabilmiş ki insan, vâroluş acısını çeksin.
"Cebrail cehennemin ateşinden bahsetti. Yanan ümmetimden haber etti. Onun için ağlarım."
Gözyaşlarımız birlikte akmıştı. Ağlamıştık. İnsanlar günah işlerdi de onlar bilmezdi işledikleri her günaha Allah Resulu ile Fatıma nasıl ağlardı.