Rabia Tastan
@Rabioushh
71 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Insan, tabiatı gereği medenî bir varlık olduğu için adalet, yalnızca bireysel kemâlin değil, birlikte yaşamanın da zorunlu şartıdır.
Gökyüzünün Tüm Mavisi aslında sadece bir yol hikâyesi değil… daha çok kaçış gibi başlıyor ama zamanla kabullenişe ve insanın kendi içine dönmesine dönüşüyor.
Hikâye, genç yaşta ölümcül bir hastalıkla yüzleşen Émile’in her şeyi bırakıp karavanla yola çıkmasıyla başlıyor. Bu yolculukta yalnız değil; hayatına beklenmedik şekilde giren Joanne ona eşlik ediyor. Başta sadece yol arkadaşı gibi duran bu ilişki, zamanla sessiz bir bağa, hatta insanın içini ısıtan bir dostluğa dönüşüyor. Gittikleri yerler değişiyor ama asıl değişen Émile’in kendisi oluyor. Kaçtığını sandığı şeyle aslında yavaş yavaş yüzleşmeye başlıyor.
Ama en başından beri bu yolun bir sonu olduğu da hissediliyor… ve Émile’in hastalığı hikâyeye hem hüzünlü hem de anlamlı bir kapanış getiriyor.
Benim için bu kitap sadece “ölümle yüzleşen bir adam” hikâyesi değildi. Daha çok hayatın içindeki küçük anların ne kadar değerli olduğunu hatırlatan bir yolculuktu. Okurken şunu düşündüm: aslında hep bir yerlere yetişmeye çalışırken en önemli şeyleri kaçırıyoruz. Émile’in yolculuğu bunu çok sade ama etkileyici bir şekilde gösteriyor. Joanne ise bence hikâyenin en sessiz ama en güçlü tarafıydı; varlığı bile insana iyi gelen biri gibi.
Kitap bittiğinde içimde kalan şey hüzün değil sadece… tuhaf ama sakin bir huzurdu.
Faziletli şehir, faziletli fertler yetiştiren düzendir, adalet hem bu düzenin şartı hem de sonucudur. Faziletli önderin rehberliğinde nefsini arındıran insan hem bireysel saadete erişir hem de toplumsal düzenin istikrarına katkıda bulunur.
Kitap mutluluğu ulaşılması zor bir şey gibi göstermiyor. Daha çok, zaten içimizde olan ama fark etmediğimiz bir şeymiş gibi anlatıyor. Ve açıkçası bu bakış açısı bana iyi geldi. Çünkü sürekli bir şeylerin eksik olduğunu düşünmek yerine, elimde olanı nasıl değerlendirdiğime odaklanmaya başladım.
Bence en etkileyici yanı şu: Büyük büyük değişimler vaat etmiyor ama küçük farkındalıklarla insanın içini gerçekten kıpırdatıyor. Okuduktan sonra “her şey değişti” demedim ama bazı şeylere artık aynı gözle bakmadığımı fark ettim.
Benim için bu kitap, kendime biraz daha dürüst bakmamı sağlayan bir okuma oldu. Ve bazen en çok ihtiyacımız olan şey de tam olarak bu.
Ben okurken gerçekten kendime dönüp bakabildim, o yüzden gönül rahatlığıyla tavsiye ederim.
