Babanın özellikle zararlı olan başka eylemlerin örnekleyebilirim; aşırı sevgiyle anneyi gölgede bırakmaya çalışması, annenin şımartmasını düzeltmek için sert bir düzen kurması ve böylece çocuğu anneye daha fazla itmesi ya da otorite ve ilkelerini çocuğa dayatmaya kalkışması. Bu son uygulamayla itaatkarlık sağlayabilir ama asla İşbirliği ve sosyal duygu değil.
Babanın kişiliği sosyal duygunun gelişiminde bir diğer tehlikeli dönemeci oluşturur. Anne, çocukla olabildiğince kalıcı bir ilişki kurma fırsatını ondan esirgememelidir. Şımartılma, yetersiz sosyal duygu durumlarında ya da çocuk ondan hoşlanmadığında baba kolaylıkla bu konuda başarısız olabilir. Tehdit eden ve cezalandırılan kişi olarak seçilmemeli ve geri plana itilmediğini göstermek için çocuğa yeterli zaman ve sevgi vermelidir.
Tarihsel gelişim ve toplum açısından annenin zorunlu görevi, olabildiğince erken sürede çocuğu gönüllü olarak yardım eden ve güçleri görevine denk olmadığında kendisine yardım edilmesini gönülden kabul eden bir ortak, dost bir varlık haline getirmektir.
Babalar tıpkı tüm kız ve kadınlara yapmaya alışkın oldukları gibi sıklıkla kızlarına sevecen bir duygu sergiler; kızlar ve oğlanlar tüm oyunlarında kendilerini geleceği hazırladıkları gibi karşı cinsten ebeveyn'e yönelik tutumlarında da bu aynı oyun temelli hazırlığı gerçekleştirirler.