Bir gün hiç unutmam çocuğum, mevsimlerden kış. Yapacak bir şeyim yok. Sorumluluklarım yok. Çayımı yudumluyorum, güzel bir kahvaltı ve nezih günler, ailenin sayıldığı, güzel günlerin olduğu, dışarıyı seyrediyorum çocukların eğleniş çığlıklarını ve aklımdaki tek düşünce, çizgi filminin karşısında çayımın ve abur cuburlarımın bitmesi ardından dışarı cıkıp kar topu savaşı yapmam ve eğlenmem. Zaman geçtikçe ileriye gidiyoruz, dertleri sırtımıza atıp sorumluluklarımızla boğuşuyoruz. Bu da yetmezmiş gibi duygularımızı esir alan birisi giriyor hayatımıza, harcanıyoruz bazende harcıyoruz. İleriye mi gidiyoruz yoksa geriye mi, bedenim ileriye gidiyor o kesin ama ben hala çocukluğumdayım. Bu yazıdan sonra abur cuburlarımı alıp, çizgi filmimi izleyip dışarıyı izleyeceğim. Kimsenin olmadığı, mevsiminin yaşanmadığı günleri anacağım ama olsun kafamda kuracağım orada cocukların olduğu, eğlendiği, aile bağının yaşandığı, insanların birbirine ihtiyaç duyduğu ve güzel günlerin olduğu, teknolojinin olmadığını ve dertlerimin, sorumluluklarımın olmadığı günü yâd edeceğim, izninizle - Çocuk Rah.