İnsanız…
Kalbimiz kırılgan, aklımız temkinli ama umutla doluyuz.
Birine el uzattığımızda, içten bir söz duyduğumuzda ya da sadece göz göze geldiğimizde… güvenmek gelir içimizden.
Her şeyin altını dolduramayız, herkes aynı saflıkla yaklaşmaz belki ama yine de güveniriz.
Sonra kırılırız…
Sözler eksik kalır, davranışlar değişir, kalpler yara alır.
Güven dediğimiz o ince çizgi bazen bir bakışla silinir, bazen bir suskunlukla.
Ama işin garibi şu ki; yine de güveniriz.
Çünkü inanmadan yaşanmaz.
Çünkü sevmeden, bağ kurmadan insan olunmaz.
Ve evet, tekrar inciniriz belki…
Ama yine de o kapıyı kapatmayız.
Çünkü umut, kalbin en son vazgeçtiği şeydir.