Rahime yada
@Rahimeyda
8 okur puanı
Haziran 2025 tarihinde katıldı
Kitap iki bölümden oluşuyor, yazar ilk bölümde nazi toplama kamplarında olan anılarından ve bunlarla psikolojik olarak nasıl başa çıktığını vs anlatılıyor, ikinci kısımda ise kendi kurucusu olduğu logoterapi yöntemini,kamp ve kamptan sonraki sürece de entegre ederek tanıtıyor; zira kamptan sonra psikolojik bir çöküş ve kaybettikleri sevdikleri vardır.
Logoterapi insanın hayatında bir amacı olması,herkesin kendi için bunu bulması ve sorumluluk almasının şart oldugunu savunur. Frank'la göre en karanlık anlarda bile bu şekilde hayata tutunmak mümkündür.
Kişi öncelikle içinde bulunduğu acı durumları ortadan kaldırmaya çalışmalıdır; aksi takdirde kahraman değil mazoşist olur.Ancak kaçınılmaz acılarda ise acılarına bir anlam yüklemek ve onu bir olgunlaşma aracı bir hazırlık evresi olarak görebilmek esastır.
Yazar, takıntılarımızla başedemediğimiz durumlarda onları bastırmaya çalışmak yerine durumu kabul edip mizahla harmanlayarak "tezat niyet"uygulamayı önerir .
Kamptaki uykusuzluk,açlık,hastalık ve normal dışı şartlarda dahi yaşanabilmesi de insanın her koşulda yaşayabileceğinin kanıtı olarak görülür . Tabi insanın bir yaşam amacı varsa.
Son olarak Frankl insanları ırklarına göre değil, ahlaki tutumlarına göre iki türe ayırır: Ahlâklı insanlar ve diğerleri. Her koşulda, her yerde ve her toplulukta bu şekilde olduğunu vurgular.Kitabın sonunda dürüst insanlardan bahsederken bence bu başta bahsettiği ahlâklı insanlar kategorisi için söylenmiş, onların azınlık olduğu hep de azınlık olarak kalacağını yine de bu azınlığa katılmanın büyük bir mücadele gerektirdiğini de ekler.
