Savrulurken raconun kırmızı pelerini o zarif öfkeye,
Zaman ki sana hasta oldu, incelikli haytasın.
Nüksederken raksına mahallenin maşallahı, eyvallahı;
Güzellik be oğlum! Şimdilik ölümüne kadar hayattasın.
Aramam yanımdayken;
Ne ay ışığı, ne gök kuşağı;
Ne güneş, ne bulut, yağmur, ne de deniz...
Fakat gidersen;
Çıktığın kapıdan yalnızlık gelir.
İşte o an...
Evim zindan, yatağım kabir, şarabım zehir...
Kadir CİBA
Kaç bahar yaşar bir insan.
Yaşadım diyebileceği kaç bahar görür bilemiyorum...
Ama her insanın vardır yaşayamadığı bir bahar.
Yarım kalan; Aklında kalan...
Mevsimlerden bahar adın.
Adın bende son Bahar.
Kadir CİBA