İnsanlar tüm hayatlarını birbirlerini kandırıp yalanlar söyleyerek geçiriyor ama daha da garibi, kimse buna özellikle içerlemiyor gibi görünüyor. İnsan hayatı öylesine halis,canlı ve şen şekilde ikiyüzlülükle dolu ki artık birbirini kandırdıklarının farkına bile varmadıklarını düşünmeye başladım.
"Siz insanlar dedim"." bir şey hakkında konuşurken hemen şöyle söylemek zorunda hissediyorsunuz kendinizi; Bu aptalca, bu akıllıca, bu iyi, bu kötü. Bütün bunların ne anlamı var? Sırf bunları söylemek için mi bir olayın iç yüzünü araştırıyorsunuz? Onun niçin olduğu, niçin olması gerektiği şeklindeki sebepleri kesinlikle açıklayabiliyor musunuz? Böyle yapsanız yargılarınızda bu kadar aceleci olmazdınız.
İnsan hem kendisine, hem yanındakine zarar veriyorsa, bunun böyle algılanması yanlış değil. Birbirimizi mutsuz kılmamız yetmiyormuş gibi bir de herkesin kendisine ara sıra sağlayabildiği sevinci elinde mi alalım?