Rıdvan Alkan
@Rdvnalkn
İnsan olarak doğup insan olarak yaşayamamak, insan kelimesi ne derin anlamlar taşır halbuki,
Aşksız ve paramparçaydı yaşam
bir inancın yüceliğinde buldum seni
bir kavganın güzelliğinde sevdim.
bitmedi daha sürüyor o kavga
ve sürecek
yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek!
Aşk demişti yaşamın bütün ustaları
aşk ile sevmek bir güzelliği
ve dövüşebilmek o güzellik uğruna.
işte yüzünde badem çiçekleri
saçlarında gülen toprak ve ilkbahar.
sen misin seni sevdiğim o kavga,
sen o kavganın güzelliği misin yoksa...
Bir inancın yüceliğinde buldum seni
bir kavganın güzelliğinde sevdim.
bin kez budadılar körpe dallarımızı
bin kez kırdılar.
yine çiçekteyiz işte yine meyvedeyiz
bin kez korkuya boğdular zamanı
bin kez ölümlediler
yine doğumdayız işte, yine sevinçteyiz.
bitmedi daha sürüyor o kavga
ve sürecek
yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek!
Geçtiğimiz o ilk nehirlerden beri
suyun ayakları olmuştur ayaklarımız
ellerimiz, taşın ve toprağın elleri.
yağmura susamış sabahlarda çoğalırdık
törenlerle dikilirdik burçlarınıza.
türküler söylerdik hep aynı telden
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Dünya bir kölelik meydanıdır. Kimimiz o köleleriz, kimimiz o kölelerin sahipleri, kimilerimizde o köleler ile sahipler arasındaki arabulucular.
Işık kapatıldığı anda insan bir anda karanlığa gömüldüğünü hisseder, belli bir süre geçtikten sonra gözler bu duruma alışır ve görmeye başlar. Bu durum aslında insanın hayatındaki çoğu şeyi açıklar. Nasıl çok kötü bir durumda o anın verdiği heyecanla dehşete kapılırsak belli bir zaman geçtikten sonra insan bu duruma alışıyor ve olay sıradanlaşıyor.