"Gizlice yaklaşamayacağım tek kişi sensin,"
Reklam
Öne doğru bir adım atıp elindeki kan kırmızısı gülü bana uzattı. "Müsaade eder misin?"
Önce güle, sonra yüzüne baktım. Ağaçlar aşkına, o yüz. O haşinlik ve güzellik. Kusurlu, nefes kesici bir heykel. "Numara yapmadığımızı sanıyordum," diye mırıldandım.
Gülün dikenlerini bıçağıyla sıyırdı. "Bu sadece bir çiçek. Çiçekler oyun oynamaz." Çiçeği bir kez daha uzatıp bir kez daha iznimi istedi. "Müsaade eder misin?"
Bu sefer başımla onayladım. Bana doğru yürüdü ve gülü başımın üstüne yerleştirdi, sapını güçlü, becerikli parmaklarıyla söğütten tacıma soktu. Geri çekilirken eli yanağımdaki saçları sıyırdı.
"Ama bundan bahsettim, benim küçük, her şeyden habersiz arkadaşım." Pençeleri dişlerine sürtüyordu. "Senin kıt anlayışından da ben sorumlu tutulamam ya."
Karanlığa uzanıp o koca suratına vurmak istedim. "Bir kıza kendini nasıl özel hissettireceğini gerçekten biliyorsun."
Güldü. "Yakında anlayacaksın. Gerçek her zaman ortaya çıkar."
Ravyn, "Asıl dikkat etmen gereken iyi olanlardır," dedi.
Ona baktım. "Peki ya sen, Komutan? Sen de fazla iyi misin?"
Gri gözlerinde yanıp sönen okuyamadığım bir ifadeyle beni izledi. "Hayır, Bayan Spindle," dedi. "Ben hiç iyi değilim."
"Yüzün öyle hemen unutulabilecek bir yüz değil, Bayan Spindle."
Reklam