Bencil kişi yalnızca kendisiyle ilgilenir, her şeyi kendisi için ister, vermekten hiç zevk almaz, yalnızca almak ister, dış dünyayı yalnızca ondan elde edebilecekleri açısından ele alır, başkalarının gereksinimleriyle ilgilenmez veya onların onuruna ve bütünlüğüne saygı göstermez. Yalnızca kendini görür, herkesi ve her şeyi kendime sağlayacağı yarar açısından yargılar ve sevmeyi beceremez.
Açgözlülük, kişiyi hiçbir zaman doyuma ulaşamadan ihtiyaçlarını karşılamak için sonsuz bir çaba içinde tüketen dipsiz bir kuyu gibidir. Bu bizi son derece can alıcı bir noktaya getirir. Dikkatli bir gözlem, bencil kişinin her zaman endişeyle kendisiyle ilgilendiği, asla doyuma ulaşmadığını, her zaman huzursuz olduğunu, her zaman yeterince alamama, bir şeyi kaçırma, bir şeyden mahrum kalma korkusuyla güdülendiğini gösterir. Daha fazlasına sahip olan herkese yakıcı bir kıskançlıkla doludur.