İnsanın həyatda qalmaq üçün nə qədər az ümidi olsa da, o, hətta, bu həyatın nə dərəcədə iyrənc olduğunu unudaraq, bir o qədər də çox yaşamağa can atır.
Soruşmaq istərdim, özünə nifrət edən bir başqasını sevə bilərmi? Özü ilə ixtilafda olan başqaları ilə dil tapa bilərmi? Özündən təngə gələn, zəhləsi gedən, başqasına sevinc bəxş edə bilərmi? Məncə, belə bir şeyin mümkünlüyünü heç kim israr etməyəcək, yoxsa bu, elə Axmaqlığın özündən də axmaq bir şey olardı.
İçimizin boşluğunu doldurmaq, çatışmazlıqlarımızı tamamlamaq, mütləq və düzəlməz təkliyimizi həmyaşıdlarımızın tənhalığı ilə aradan qaldırmağa çalışmaq, tənhalığı tədricən artırmaq, taleyimizə dözmək üçün təsəlli deyilsə, nədir sevgi?