Asıl üzücü tarafı da bu zaten. Gerçek işi yapan insanlar kendinden en çok şey veren, çok çalışan, dünyayı iyileştirme yeteneğine sahip insanlar; genellikle bir lider olma güvenine ve hırsına sahip değiller. Yüzeysel ödüllerle hiç ilgilenmiyorlar. Basında isimlerinin çıkması umurlarında değil. Asıl diğerlerine yardım etme sürecinden keyif alıyorlar. O anı yaşıyorlar.
Eğer dünyada sihir diye bir şey varsa bu; birini gerçekten anlamaya çalışmak, biriyle bir şeyi paylaşmaya çalışmak olmalı. Bunu başarmanın neredeyse imkansız olduğunu biliyorum ama kimin umurunda? Çabanın kendisi önemli olmalı.
İnsan olabilmek bambaşka bir olgu. Şans, cesaret, istek gerektiren bir olgu. Özellikle dünyada başka hiç kimse yokmuş gibi yalnız kalabilme cesaretini gerektiren bir olgu...