Asıl üzücü tarafı da bu zaten. Gerçek işi yapan insanlar kendinden en çok şey veren, çok çalışan, dünyayı iyileştirme yeteneğine sahip insanlar; genellikle bir lider olma güvenine ve hırsına sahip değiller. Yüzeysel ödüllerle hiç ilgilenmiyorlar. Basında isimlerinin çıkması umurlarında değil. Asıl diğerlerine yardım etme sürecinden keyif alıyorlar. O anı yaşıyorlar.
Eğer dünyada sihir diye bir şey varsa bu; birini gerçekten anlamaya çalışmak, biriyle bir şeyi paylaşmaya çalışmak olmalı. Bunu başarmanın neredeyse imkansız olduğunu biliyorum ama kimin umurunda? Çabanın kendisi önemli olmalı.