Rim

Biz şartların eşit olmadığı bir savaş sürüyoruz.
Reklam
Ne yapıyorsun, oğlum? Düş kuruyorum, anne. Nasıl türkü çığırdığımı görüyorum anne bu düşte. Ve sen bana soruyorsun, düşümde: oğlum, ne yapıyorsun, diye. Oğlum, dile getirdiğin ne, düşünde çığırdığın türküde? Bir zamanlar bir yuvam olduğunu dile getiriyorum, anne. Şimdi yuvam yok oysa. İşte bu dile getirdiğim, bu türküde. Bir sesim vardı, diyorum, bir dilim de, anne. Şimdi ne sesim, ne de dilim var. Olmayan sesimle, olmayan dilimde, olmayan evimde, bu türküyü çığırıyorum, anne.
Her şey bitti artık. Kırıldı gönlümün umut dalları.
Şu sıralar sanki hepimiz dünyanın yükünü taşıyor gibiyiz. Bu yükü sırtımıza neden vurdular, anlamış değilim.
Meğerse çocukluğumuzda ne kadar mutluymuşuz, öyle değil mi?
Reklam